เกาะช้าง สถานที่ๆใครหลายๆคนอาจจะมองมันเป็นที่เที่ยว หรือที่พักผ่อน แต่เรา เรียกมันว่าบ้าน
ย้อนไปประมาณ 14 ปี พ่อลาออกจากงานที่มั่นคงอย่างอาชีพอาจารย์ในโรงเรียน อาชีวะ มานอนอยู่กับบ้าน เพราะเซ็งที่จะต้องรับความกดดันหลายๆอย่าง
ตอนนั้นเราจำอะไรไม่ค่อยได้เพราะเรายังเด็กมาก จำได้แต่ว่า อาที่เป็นน้องสาวแท้ๆของพ่อ มาขอให้พ่อไปดูแลรีสอร์ทที่เกาะช้าง
เราจำได้เลยว่าตอนนั้นเกาะช้างยังไม่มีแม้แต่ไฟฟ้า และการที่จะเอารถขึ้นไปนั้นก็ไม่ได้ง่ายอย่างปัจจุบัน พ่อ น่าจะเป็นคนกรุงเทพไม่กี่คนในตอนนั้นที่ลงไปทำรีสอร์ท
ตอนแรกพ่อก็ไม่ได้ไปทำรีสอร์ทเลย เพราะเนื่องจากมีผู้จัดการดูแลอยู่ก่อนหน้านั้น ช่วงนี้พ่อก็ไปช่วยผู้จัดการดูบ้าง ลงไปทำโน่นทำนี่บ้าง เราจำได้คร้าวๆว่าตอนนั้นรีสอร์ทมีแต่ที่เป็นไม้ ครัวหรือร้านอาหารก็เป็นไม้ เวลาที่จะก่อสร้าง ถ้าจะขนไม้มาจากก็ต้องให้เรือขนมาแล้วโดยนไว้กลางทะเล แล้วที่รีสอร์ทก็จะส่งคนว่ายน้ำไปดึงมาไม่ก็รอให้มันลอยมาติดฝั่ง
ภาพหนึ่งที่ยังอยูในความทรงจำก็คือ ตอนแรกที่ไป เราก็ไปนอนกันที่ห้องพักของรีสอร์ท ซึ่งตอนนั้นเกาะช้างยังไม่มีแม้แต่ไฟฟ้า พ่อมักจะเอาแบตของรถมาเสียบกับพัดลมแล้วเอามาเป่าเราเพราะกลัวเราร้อน คืนไหนที่พัดลมเสียพ่อกับแม่ ก็จะคอยพัด จนเราหลับ
อีกเรื่องนึงที่เราไม่มีวันลืมก็คือ เกาะช้างทำให้เราได้อดนมขวด เราจำได้ว่าแม่ลืมเอาขวดนมไป แม่ไม่รู้จะทำยังไงเลยต้องไปหานมกล่องให้เรากิน ซึ่งจำได้ว่ารสชาติไม่ได้เรื่อง หลังจากวันนั้นเราก็ทำให้เราไม่มีความอยากที่จะกินนมอีก
หลังจากที่พ่อไปอยู่ได้ซักพักนั้นพ่อเริ่มทำร้าน มินิมาร์ทเล็กๆ ซึ่งเรียกได้ว่า เป็นมินิมาร์ทแรกของเกาะ พอมินิมาร์ทอยู่ตัว พ่อก็เริ่มที่จะ ทำร้านอาหาร เราจำได้ว่าแขกเยอะมากๆ พอแขกหมด ทุกคนในร้านก็จะมาช่วยกันล้างจาก 3-4 กาละมัง เป็นภาพที่ดูอบอุ่น เพราะพนักงานที่ทำตอนนั้นก็เหมือนพี่น้อง ในช่งที่พ่อทำมินิมาร์ท เรากับแม่ก็ต้อง ไปหาพ่อทุกเสาร์อาทิตย์บางอาทิตย์พ่อก็จะกลับมา บางอาทิตย์เราก็ต้องไป เมื่อก่อนเราเป็คนที่ติดพ่อมาก [...]