โดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนที่ชอบกิน แม้จะกินครั้งละไม่เยอะแต่กินบ่อย หลายๆคนที่เคยเจอผมมาแล้วคงจะสสงสัยว่า “มันเอาไปเก็บไว้ตรงไหน” กรุณาอย่าถามครับ เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

มาเข้าเรื่องเลยดีกว่า ผมเป็นคนที่ไม่ชอบกินอะไรจำเจซักเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นผมก็มักจะชอบหาร้านอาหารใหม่ เสมอๆ โดยปกติแล้ว ผมก็จะอาศัย คุณพี่google กับบอร์ด pantip ในการหาร้านอาหารน่ากินๆ แต่หลังๆมาผมหันมาใช้ twitter ในการหาร้านอาหารมากขึ้น และผมยอมรับเลยว่าข้อมูลจาก Twitter สร้างแรงจูงใจในการกินอาหารให้ผมมากกว่าในเว็บบอร์ดเยอะเลยครับ

สาเหตุก็คงมาจาก ข้อมูลใน Twitter เป็นข้อมูลที่คน พูดกันสดๆในเวลานั้น หลายๆครั้งข้อมูลเหล่านั้นไหลจากปากหรือตา ลงไปที่มือจนอาจจะลืมผ่าน กระบวนการการวิเคราะห์เชิงลึง(รู้เรื่องมั้ย) ด้วยเหตุนี้คำชมหรือคำติที่คน tweet ออกมาขณะที่กินอยู่ ก็จะเป็นความรู้สึกที่แท้จริง เช่น
“อร่อยโคตร” “บริการห่วยมาก”  ”รสชาติแย่สุดๆ”

สำหรับข้อความ ชวนยั่วน้ำลายเหล่านี้ก็มักจะเกิดขึ้นมากในช่วงเวลาอาหากลางวันและอาหารเย็น ซึ่งนอกจากคนกินจะมีส่งความรู้สึกผ่านตัวอักษรมายั่วน้ำลายแล้ว ก็มักจะส่งรูปภาพอาหารอันโอชะมาอีกด้วย สำหรับงร้านค้าไหน ที่มีคำชม หรือรูปประกอบมากๆ ร้านนั้นก็จะยิ่งมีแรงดึงดูระหว่างคนอ่านกับร้านมากขึ้นๆ เวลาผมอยู่ข้างนอกและต้องการหาร้านอาหารดีๆไม่แพงซักที่ สิ่งแรกที่ผมทำคือการเปิด Twitter ถ้าใคร  tweet ถึงร้านไหนที่อยู่ใกล้ๆ หรือ มีคำชมแรง ร้านนั้นแหละคือ อาหารมื้อนั้นสำหรับผม

ป.ล. ขอยืนยันว่าร้านอาหารที่คน แนะนำจาก Twitter อร่อยทุกร้าน